Z końcem roku 2025 redakcja WPE stawia prognozy na nowy 2026 rok. Poprzez odwołania do badań, statystyk, tekstów kultury, operowanie metaforą i opowieścią pokazujemy kontinuum w w myśleniu o edukacji oraz zwrotne tendencje. Wskazujemy stare błędy, nowe trendy z nadzieją na nowy lepszy świat – stawiający na odwagę zmian, relacyjność, społeczny kapitał zaufania i uznania, że polski nauczyciel jest wystarczający.
Z trzech różnych punktów widzenia układają się trzy opowieści:
1. Opowieść o utopijnej Edukolandii, krainie w której mądrość nakazuje prowadzić księgę zmian. Dopisywane są w niej nowe rozdziały, odpowiadające potrzebom modyfikacji. Nie ma w niej gwałtownych skreśleń i unieważnień. To przede wszystkim miejsce bezpieczne, stabilne i otwarte.
2. Alegoria o podróżniku, skazanym na przemieszczanie się starym powozem, zaprzęgniętym w cztery konie bez woźnicy – oddająca nieudatność reform oświaty. To historia stanowiąca tło do kondycji polskich nauczycieli według najnowszych międzynarodowych Badań Uczących się i Nauczających (TALIS).
3. Historia zabierająca słuchaczy w podróż międzykulturową – od dialogów sokratejskich do nawijki rapowej Łony; od wyroczni delfickiej do AI. To refleksja nad potrzebą ocalenia tego, co stanowi o istocie homo sapiens – refleksyjnego, krytycznego myślenia na podglebiu wątpliwości i odwagi samodzielnego myślenia.
